همانطور که در پست قبل گفته بودم به محض رسیدن عکس این تفریح به یاد ماندنی با دوستان عزیز اپن سورسی در وبلاگ قرار میدهم . خوب همینطور هم شد. امروز ۲ تا عکس بدستم رسید و سایر تصاویر را هم در زیر همین پست قرار خواهم داد. اما نکته جالبی که یادم رفته بود بگم و با دیدن این عکس ها یادم اومد پای من بود که ۳ هفته ای در گچ بود و خوب ۲ روزه بازش کردم که خوب این هم بخاطر یک عجله و اشتباه بود و تجربه ای بسیار گرانبها و ماندنی برام شد. بر خلاف شاید بقیه که خیلی از این موضوع ناراحت میشند و خیلی کارهاشون تعطیل میشه من برعکس خوشحال بودم و همانطور که دیدید از هیچ یک از کارهام نیز خودما باز نکردم تازه گردش و تفریحم را هم رفتم. اما چرا خوشحال به دو علت یکی اینکه قدر سلامتی دستم بیاد و بدونم موقعی که راه میرفتم چقدر کارها میتونستم بکنم و الان با این محدودیت خیلی از چیزا برام روشن بشه و دوم اینکه تجربه بشه برام هیچ وقت عجله نکنم و من این اشتباه را دیگر تکرار نمیکنم. اما در مورد تفریحمون که بگم خیلی حااااااااااااااااااااال داد شاید قبلا هم از این چیزها دیده بودیم ولی برای به شخص من با نگاهی جدیدتر با شخصیتی جدیدتر و متفاوت تر بسیار زیبا و عالی بود که ۲ عکس موجود را گذاشته ام و بقیه را هم بعدا اضافه میکنم.
در این تصویر همانطور که ملاحظه میکنید حرکات آکروباتیک زده ام دوربین canon sd1100 مجید هم دستمه و جریان عکس اینا را هم که در پست قبل گفتم. همچنین پام روی سطل زباله نیست و این خطای دید هم در عکس جالب بود

این هم تصویر من و میلاد و امیر دوست داشتنی پای منقل ( برای جوجه کباب ) بفرمایید…

درود دوستان. بلاخره امروز مهمترین وسیله ای که بهش نیاز داشتم را خریدم.و این تصمیم موقعی بسیار جدی شد که با دوستان خیلی صمیمی ام از جمله امیر – آرش – آقای کیانی – آقای کاظمی – مجید – مهران – میلاد و پدر امیر به یک تفریح نصف روزه در یکی از با صفا ترین پارک های اصفهان ناژوان رفتیم و من بهترین مناظر را در این طبیعت دیدم. اینطور میخوام بگم که ترتیب درختان و از هر زاویه نگاه کردن به اونا یک تصویر خیلی جالب و خاص را میداد و من بسیار کیف کرده بودم. عکس ها را با دوربین canon sd1100 مجید گرفتم که این چند روزه نمیدونم کجاستش مجید پیداش نیست.ولی به محض اینکه گرفتم عکس ها را قرار میدهم.اما این عکس از چنگیزه منه که میلاد گرفته.. نازییی

ولی چیزی که میخوام بگم این هست که ما دو تصویر پیش رو داشتیم . اول یکسری درخت میونه یک محوطه خشک و معمولی به همراه برگ ها و ریزه های برگ های درختا و یک تصویر هم، پیچیدگی شاخ و برگ های درختا در هم که هر زاویه تصاویر فوق العاده زیبایی ایجاد میکردند. هزاران هزار بار از کنار تمام این مناظر زیبا رد میشیم و حواسمون نیست و فقط تصویر اول را میبینم و من اونروز طیف میلیون رنگ طبیعت و دنیا را دیدم و بسیار لذت بردم. تصویر در هم بر همی را در نظر بگیرید که در ظاهر یک تصویر بسیار شلوغ است ولی اگر به دقت نگاه کنید میتوانید میونه این تصویر در هم بر هم خیلی اشکال و تصویرهای زیبا کشف کنید و لذت ببرید و من دقیقا همین لذت را موقع عکس برداری تجربه میکردم. دقیق به همه جا نگاه میکردم تا بین ترتیب این درخت ها تصاویر و سوژه های زیبا پیدا کنم. بارها شده تصاویری در اینترنت یا جاهای مختلف میبیند و بسیار کیف میکنید و این در صورتی است که هزاران بار از کنار چنین صحنه هایی گذشتید و متوجه نشدید. زندگی ما نیز همینطور است. اگر کانون دوربین فکر خود را بر بدختی و مصائب بگذارید که قطعا احساس بد ، بیچارگی و … خواهید داشت و اگر این ۳۶۰ درجه را بگردید و صحنه های زیبا را پیدا کنید و دوربین ذهنتان روی اون صحنه ها فوکوس کنید خوب زندگی زیبا عالی خواهید داشت و احساس خوشبختی میکنید. لذا بر آن شدم یک دوربین بسیار جدید و با کیفیت بخرم. و پس از ۲ روز تموم تحقیق و ترکوندن اینترنت این دوربین عالی را پیدا کردم و حدود ۳۰۰ هزارتومان هم پیاده شدم البته با مخلفات درجه ۱ از قبیل کیف – ترق ضد خش – حافظه ۴ گیگ – شارژر باطری – ۴ عدد باطری قابل شارژ که واقعا ارزشش را دارد.و بسیار خرسند و خوشحالیم
تصویر این دوربین همراه با رفیق شفیقم چنگیز، را مشاهده میکنید که برای بزرگ تر شدن میتوانید کلیک کنید.

از دوربین بگم ۱۰ مگا پیکسل هست – زوم اپتیکال ۶ برابر – زوم دیجیتال ۴ برابر که جمعا میتونه ۲۴ برابر بزرگ نمایی داشته باشه – فوکوس ماکرو ۱ سانتی متر – قابلیت فیلم برداری تا ۹۰ دقیقه با رمی که براش خریدم اندازه ۳۵۲*۲۴۰ که اندازه استاندارد وی سی دی است . در اینجا میتونید اطلاعات کاملتری از این دروبین دریافت کنید.

روزی روزگاری مثل بقیه آدم عادی ها بودیم . بی هدف و پوچ به ناکجا آباد می رفتیم. بدبختی بیچارگی و … دقیقا شبیه خیلی ها . اضطراب تشویش نگرانی شب امتحان. شادی های مصنوعی فقط در شرایطی خاص. خلاصه چی بگم…. حسرت خوردن به بعضی ها و کلی سوال های بی جواب چرا من نه اون آره
من که اینکارو میکنم و باید این نتیجه را بگیرم ولی برعکس برام بدتر میشه و اون کسی که اون کارو داره میکنه چرا نتیجه خیلی بهتر میگیره . بر اساس اون چیزی که خانواده و عرف برام درست تعریفشون کرده بودند خلاصه یه ۱۰ سالی بدبختی و بیچارگی کشیدیم
که ۱ سال و نیم هست که اون آدم داغون را شکستم و یک شخصیت جدید ساختم البته با کلی زحمت و الان شدم یک نفوذگر یک هکر .. البته تو ذهن این لینوکسی ها افراد مخرب نیاد نه ..نفوذگر تو ذهن ها تو قلب ها تو دل ها. یه آدم آخر اعتماد به نفس و کسی که هر چیو اراده کنه بدست بیاره مهم نیست اون چیز چی باشه مهم اینه که من بخوام. میخاد آدم باشه میخاد وسیله یا …
و هم اکنون داریم حال میکنیم…. واقعا همه چی عالیه تو عید هم قراره با مجید سلامت و حامد خاکسار بریم یه سفر توووووووووپ که وقتی رفتیم و حالشو بردیم با عکساش در خدمتون هستیم

فعلا بریم سرکار

شما را با چنگیز آشنا میکنم

این شما و اینم چنگیییییییییییییییییییز

لاک پشت من هست… البته یکی دیگم دارم اون خیلی آروم ولی این واقعا چنگیزه.. حالا چرا چنگیز.. البته به قیافه این میخوره همه کاری بکنه ولی کلی چنگیز یه اسمه خیلی خفنیه اما به این حیوون مظلوم خیلی میاد اساسسسسسسسسسسسییی بعد هم اینجوری نگاش نکنید کلهم ۴ سانتی متره راسته دو بند انگشت اما ابهت داری؟؟

چنگیز را در پوزیشن های دیگر ببینید

امروز مثل روزای قبل به خوبی و خوشی شروع شد اللخصوص در دانشگاه که یه تریپ سخنرانی جلوی همه اومدیم و سایت ذهن مثبت را به بقیه معرفی کردم… و همچنین خبر از کلاس هایی دادم که قراره بگذارم همه چی توپه توپ بود…

تا امشب که در هنگام تنظیمات سرور بخاطر کپی نشدن یک خط فایل … سرور به باد هوا رفت… فردا میخام برم تهران سرور هم به این شکل و باید بکاپ بگیرم. کلی هم کار عقب مونده و نمیدونم جواب مشتری ها را چی بدم ولی فعلا که نگذاشتم ناراحت بشم. تو این مواقع بی تفاوت میشم معمولا. کاش این بچه های کلاس میومدند کمک که اغلبا کاری جایی ندارند اللخصوص دخترا.. اول ترم هست درس هم که نمیخواند بخونند عوضش یه کاری هم یاد میگرفتند کلی این کارا از گردن من باز میشد

همه را من باید بکنم. حتی یک تایپ ساده را. حالا بگذار هفته دیگه میرم همشونا میگرم به کار… چندتا آدم پایه و درستا حسابی پیدا کنم

دوستان عزیز همیجنا همکاری خودتون را با من اعلام نمایید

این وبلاگ  شخصیه خودمه توش هرچی دلم بخاد مینویسم دیگه از نگارش رسمی و کتابی خبری نیست همین تریپ که میبینید و محتوای اون سایت رفت روی positivemind.ir