روزی روزگاری مثل بقیه آدم عادی ها بودیم . بی هدف و پوچ به ناکجا آباد می رفتیم. بدبختی بیچارگی و … دقیقا شبیه خیلی ها . اضطراب تشویش نگرانی شب امتحان. شادی های مصنوعی فقط در شرایطی خاص. خلاصه چی بگم…. حسرت خوردن به بعضی ها و کلی سوال های بی جواب چرا من نه اون آره
من که اینکارو میکنم و باید این نتیجه را بگیرم ولی برعکس برام بدتر میشه و اون کسی که اون کارو داره میکنه چرا نتیجه خیلی بهتر میگیره . بر اساس اون چیزی که خانواده و عرف برام درست تعریفشون کرده بودند خلاصه یه ۱۰ سالی بدبختی و بیچارگی کشیدیم
که ۱ سال و نیم هست که اون آدم داغون را شکستم و یک شخصیت جدید ساختم البته با کلی زحمت و الان شدم یک نفوذگر یک هکر .. البته تو ذهن این لینوکسی ها افراد مخرب نیاد نه ..نفوذگر تو ذهن ها تو قلب ها تو دل ها. یه آدم آخر اعتماد به نفس و کسی که هر چیو اراده کنه بدست بیاره مهم نیست اون چیز چی باشه مهم اینه که من بخوام. میخاد آدم باشه میخاد وسیله یا …
و هم اکنون داریم حال میکنیم…. واقعا همه چی عالیه تو عید هم قراره با مجید سلامت و حامد خاکسار بریم یه سفر توووووووووپ که وقتی رفتیم و حالشو بردیم با عکساش در خدمتون هستیم

فعلا بریم سرکار